شكنجه ، و اهانت و تحقير چيزى نمىديدند . بنابراين انگيزه كافى براى گرايش به اسلام فراهم نبود . بالاتر اين كه امكان داشت ، آنچه پيامبر ( ص ) با سختى و مجاهدت فراوان به دست آورده ، با خطرهايى مواجه شود كه چه بسا توان مقابله با آن را نداشته ، عبور موفقيت‌آميز از آن ممكن نباشد . از اين رو تحرك جديدى لازم بود تا جنب و جوش تازه‌اى در رگ‌هاى دعوت اسلامى دميده آن را براى مقابله و مواجهه با خطرهاى احتمالى توانمندتر سازد و بيش از پيش فعّال نمايد . حال كه ماندن پيامبر ( ص ) در مكّه - اگر خطرى براى دعوت اسلامى نداشته باشد - لااقل به معنى جمود و ايستايى نهضت خواهد بود ؛ طبيعى است كه آن حضرت به دنبال جايگاه ديگرى برآيد تا در آنجا به دور از آزار و اذيّت ، و مكر و توطئه قريش ، آزادى جنبش و دعوت اسلامى فراهم باشد و مسلمانان پيش از آنكه مأيوس و نوميد شوند ، و در مقابل فشارهاى مداوم مشركان مكّه از پاى درآيند ؛ در پايگاه جديد ، به دور از آزار و اذيّت‌هاى گوناگون قريش نفس راحتى بكشند . اين دلايل بود كه پيامبر اكرم ( ص ) را بر آن داشت تا به طائف مهاجرت كند . 2 . هجرت به طائف در كلام مورّخان پيامبر اكرم ( ص ) پس از صدور اذن الهى براى خروج از مكّه ، همراه على ( ع ) « 1 » يا زيد بن حارثه يا همراه هر دو « 2 » چند روز مانده به آخر شوّال سال دهم بعثت به طائف سفر رفت . آن حضرت ده روز در طائف ماند و مطابق برخى اقوال يك ماه ؛ در اين

--> ( 1 ) . سيرة المصطفى ، 221 - 222 ؛ شرح نهج البلاغه ، 14 / 97 . ( 2 ) . شرح نهج البلاغه ، 4 / 127 ؛ سيرة المصطفى ، 221 - 222 .